Kinderen krijgen is geen gegeven 

“Wanneer begin jij aan kinderen?” is zo’n veelgestelde, maar ongemakkelijke en beladen vraag. In deze vraag zit een verkapte verwachting dat dit sowieso staat te gebeuren, maar kan daar zomaar vanuit gegaan worden? Dit kan gevoeliger liggen dan je denkt. Hierin dient rekening gehouden te worden met het uitblijven van een kinderwens, onvruchtbaarheid, miskramen, wiegendood, etc.

Een miskraam komt meestal voor in de eerste 12 weken van de zwangerschap. Jaarlijks krijgen ongeveer 25.000 vrouwen hiermee te maken. De voornaamste oorzaak is een chromosoomafwijking, oftewel een fout bij de bevruchting. Factoren zoals leefomstandigheden of onderliggende medische problemen spelen een minder grote rol. Omdat vrouwen tegenwoordig op latere leeftijd zwanger worden, neemt de kans op bevruchtingsfouten en daarmee op miskramen toe. Bij vrouwen tussen de 30 en 40 jaar krijgt 1 op de 10 een miskraam. Bij vrouwen vanaf 40 jaar loopt dit op tot 1 op de 5.

Vrouwen in Nederland zijn volgens de jaarcijfers van 2023 gemiddeld genomen 30,3 jaar oud. Vrouwen worden geboren met een beperkte voorraad eicellen (ongeveer 1 tot 2 miljoen bij de geboorte). Naarmate een vrouw ouder wordt, neemt zowel het aantal eicellen als de kwaliteit ervan af. Dit heeft gevolgen voor de vruchtbaarheid van de vrouw, en doordat de eicellen vatbaarder worden voor beschadigingen, liggen er risico’s op complicaties voor de baby op de loer.

Hoe het toch komt dat de moeders al later met kinderen beginnen heeft met allerlei maatschappelijke kwesties te maken, zoals de vrouwenemancipatie, waarin naast de man ook de vrouw carrière wil maken. Daarbij wordt het leven ook steeds duurder, waardoor het al lastiger wordt om van één inkomen rond te komen. Ook is het voor jonge stellen steeds minder voor de hand liggend om tijdig een stabiele basis te creëren, door de woningnood en het gebrek aan vaste banen. Ook de afnemende invloed van religie in Nederland speelt hierin mee. In het christendom en de islam vormt het krijgen van kinderen namelijk een essentieel onderdeel van het huwelijk en het leven. Tenslotte komen er steeds meer alternatieven om de kinderwens, ondanks verminderde vruchtbaarheid, te vervullen, zoals IVF, adoptie en eicelinvriezing. Al is dat ook allesbehalve zaligmakend. De kosten kunnen hoog oplopen, het is tijdrovend en er staan lange wachttijden voor. Bovendien biedt het geen garanties; het kan zomaar op niets uitlopen.

Genoeg legitieme redenen om pas op latere leeftijd ertoe over te gaan. Let wel, voor sommigen blijft de begeerte uit. Lang niet alle vrouwen hebben rammelende eierstokken. Wanneer je daar open over bent, volgt vaak de vraag waar de aarzeling vandaan komt. De vraag “waarom kies je voor kinderen?” wordt echter minder vaak gesteld. Bovendien behoor je deze keuze gevoelsmatig te maken, niet vanuit ratio. Wanneer we dan al rationeel naar de beslissing kijken, kom je uit bij de verantwoordelijkheid die het met zich meebrengt. Iemand is, vooral in de eerste jaren, volledig afhankelijk van jouw zorg. Bovendien moet je je leven volledig anders inrichten, waardoor je andere dingen zult moeten opgeven. Het is een keuze die je voor de rest van je leven maakt. Eenmaal genomen, is er geen weg meer terug.

Deze blog heeft ook een persoonlijke noot, aangezien ik mezelf ergens onder de laatste categorie vrouwen schaar. Lange tijd heb ik geroepen dat ik moeder zou worden, maar nu de tijd (op mijn 30e levensjaar) rijp is, kan ik daar niet volmondig ja op zeggen. In het begin schaamde ik me voor hiervoor, laat staan om dit met anderen te delen. Ik was bang voor scheve gezichten of dat ik anderen zou kwetsen, vooral degenen die al langere tijd aan het proberen zijn. Ondertussen lukt het mij steeds meer om hier eerlijk voor uit te komen. Welke keuze het ook wordt, ik laat mijn beslissing niet langer afhangen van de wensen of opvattingen van anderen. Evenmin wil ik mij door de biologische klok laten opjagen. Uiteindelijk staat het iedereen vrij om hier zijn eigen beslissing in te nemen.

Ik wil vooral niet mijn persoonlijke ervaring opleggen, maar ik wil benadrukken dat iedereen zijn eigen verhaal heeft. Daarmee nodig ik andere vrouwen uit om ook zo dicht mogelijk bij hun eigen verhaal te blijven, in de meest pure vorm.